Partner beschuldigd me vanuit zijn angst
Partner en ik trekken aan en stoten af, beide een nare jeugd gehad. Als zolang we een relatie hebben 3jaar is dit gaande. De laatste tijd brand ik op en dan trek ik me terug. Maar ipv me opladen, ben ik bezig met hem te sussen. Hij schiet in de angst, gaat manipuleren en ik blijf me verder terug trekken. Ik voel me niet gehoord, op en aangevallen. Hij voelt zich niet meer geliefd, jaloers en bang. We hebben concreet weinig geprobeerd, want de oplossingen komen van mij uit. Om vervolgens na een paar maand zo weer in dezelfde cirkel te belanden. Al 3 jaar werk ik aan mezelf, traumatherapie, 12stappen en hij doet maar wat. Hij denkt dat hij het allemaal wel weet. Noemt trouwens de episodes moeilijk doen om kleine dingen, maar wat er gebeurt vind ik niet iets kleins. Ik wil eigenlijk de relatie beëindigen, maar merk dat ik daar angst voor heb. Angst om alleen te staan, het hele loslaatproces. Vandaag vroeg ik hem of hij een oplossing weet, zodat dit opgelost kan worden. Ik wil best relatietherapie doen, maar hij komt niet met oplossingen. En ik ben klaar met oplossingen aandragen en de kartrekker te zijn.
Jaloers is hij op iedere man en loopt te zeiken over facebook en elk contact wat ik heb met mannen. En geloof me, ik heb daar enorm veel consessies in gedaan. We zijn veel met zn tweeën en ik merk dat het me benauwd.
Hij is iemand die vanuit zn angst, controle wil uitoefenen en ik ben een vrije geest. Niet dat ik behoefte heb naar andere mannen, maar ik wil me er ook niet schuldig over voelen. Dus wanneer ik mn rust moet nemen, krijg ik een aanval vanuit zijn angst. En afgelopen vrijdag heb ik uitgesproken dat ik meer tijd voor mezelf nodig had en hops, hij maakte het zo weer uit. Inmiddels vele appgesprekken verder en de oplossing komt niet. Help.
Jaloers is hij op iedere man en loopt te zeiken over facebook en elk contact wat ik heb met mannen. En geloof me, ik heb daar enorm veel consessies in gedaan. We zijn veel met zn tweeën en ik merk dat het me benauwd.
Hij is iemand die vanuit zn angst, controle wil uitoefenen en ik ben een vrije geest. Niet dat ik behoefte heb naar andere mannen, maar ik wil me er ook niet schuldig over voelen. Dus wanneer ik mn rust moet nemen, krijg ik een aanval vanuit zijn angst. En afgelopen vrijdag heb ik uitgesproken dat ik meer tijd voor mezelf nodig had en hops, hij maakte het zo weer uit. Inmiddels vele appgesprekken verder en de oplossing komt niet. Help.
Allereerst: ik vind het dapper dat je, ondanks dat je helemaal op bent, toch kijkt naar hoe je dit kunt redden. Dat laat zien hoeveel liefde er nog zit. Wat ik als eerst zie: Jij zoekt lucht omdat je opbrandt, hij ziet dat als alarm ("ze gaat weg!") en gooit zijn klauwen uit naar houvast. Dat put jou nóg meer uit, en zo draaien jullie in een cirkeltje naar beneden.
De rolverdeling is natuurlijk uit balans, en daar moeten we het wel even over hebben: Dat voelt misschien oneerlijk, omdat jij al zo hard werkt en moe bent, maar het is wel de enige weg: De oplossing moet op dit moment van jou komen.
Hij kan het nu niet. Hij zit zo diep in zijn angst en onzekerheid dat hij helder nadenken niet trekt. Jij...
De rolverdeling is natuurlijk uit balans, en daar moeten we het wel even over hebben: Dat voelt misschien oneerlijk, omdat jij al zo hard werkt en moe bent, maar het is wel de enige weg: De oplossing moet op dit moment van jou komen.
Hij kan het nu niet. Hij zit zo diep in zijn angst en onzekerheid dat hij helder nadenken niet trekt. Jij...