Partner beschuldigd me vanuit zijn angst
Partner en ik trekken aan en stoten af, beide een nare jeugd gehad. Als zolang we een relatie hebben 3jaar is dit gaande. De laatste tijd brand ik op en dan trek ik me terug. Maar ipv me opladen, ben ik bezig met hem te sussen. Hij schiet in de angst, gaat manipuleren en ik blijf me verder terug trekken. Ik voel me niet gehoord, op en aangevallen. Hij voelt zich niet meer geliefd, jaloers en bang. We hebben concreet weinig geprobeerd, want de oplossingen komen van mij uit. Om vervolgens na een paar maand zo weer in dezelfde cirkel te belanden. Al 3 jaar werk ik aan mezelf, traumatherapie, 12stappen en hij doet maar wat. Hij denkt dat hij het allemaal wel weet. Noemt trouwens de episodes moeilijk doen om kleine dingen, maar wat er gebeurt vind ik niet iets kleins. Ik wil eigenlijk de relatie beëindigen, maar merk dat ik daar angst voor heb. Angst om alleen te staan, het hele loslaatproces. Vandaag vroeg ik hem of hij een oplossing weet, zodat dit opgelost kan worden. Ik wil best relatietherapie doen, maar hij komt niet met oplossingen. En ik ben klaar met oplossingen aandragen en de kartrekker te zijn.
Jaloers is hij op iedere man en loopt te zeiken over facebook en elk contact wat ik heb met mannen. En geloof me, ik heb daar enorm veel consessies in gedaan. We zijn veel met zn tweeën en ik merk dat het me benauwd.
Hij is iemand die vanuit zn angst, controle wil uitoefenen en ik ben een vrije geest. Niet dat ik behoefte heb naar andere mannen, maar ik wil me er ook niet schuldig over voelen. Dus wanneer ik mn rust moet nemen, krijg ik een aanval vanuit zijn angst. En afgelopen vrijdag heb ik uitgesproken dat ik meer tijd voor mezelf nodig had en hops, hij maakte het zo weer uit. Inmiddels vele appgesprekken verder en de oplossing komt niet. Help.
Jaloers is hij op iedere man en loopt te zeiken over facebook en elk contact wat ik heb met mannen. En geloof me, ik heb daar enorm veel consessies in gedaan. We zijn veel met zn tweeën en ik merk dat het me benauwd.
Hij is iemand die vanuit zn angst, controle wil uitoefenen en ik ben een vrije geest. Niet dat ik behoefte heb naar andere mannen, maar ik wil me er ook niet schuldig over voelen. Dus wanneer ik mn rust moet nemen, krijg ik een aanval vanuit zijn angst. En afgelopen vrijdag heb ik uitgesproken dat ik meer tijd voor mezelf nodig had en hops, hij maakte het zo weer uit. Inmiddels vele appgesprekken verder en de oplossing komt niet. Help.
Openbaar antwoord
Dit antwoord is openbaar gedeeld.
Dit antwoord is openbaar gedeeld.
Allereerst: ik vind het dapper dat je, ondanks dat je helemaal op bent, toch kijkt naar hoe je dit kunt redden. Dat laat zien hoeveel liefde er nog zit. Wat ik als eerst zie: Jij zoekt lucht omdat je opbrandt, hij ziet dat als alarm ("ze gaat weg!") en gooit zijn klauwen uit naar houvast. Dat put jou nóg meer uit, en zo draaien jullie in een cirkeltje naar beneden.
De rolverdeling is natuurlijk uit balans, en daar moeten we het wel even over hebben: Dat voelt misschien oneerlijk, omdat jij al zo hard werkt en moe bent, maar het is wel de enige weg: De oplossing moet op dit moment van jou komen.
Hij kan het nu niet. Hij zit zo diep in zijn angst en onzekerheid dat hij helder nadenken niet trekt. Jij hebt door je therapie en je werk aan jezelf wél meer overzicht. Zie het zo: jullie zitten samen in een auto die slipt. Hij zit met zijn handen voor zijn ogen te gillen van angst. Als jij dan aan hem vraagt "Wat moet ik doen?", raakt hij alleen maar meer in paniek. Jij moet nu even het stuur overnemen, tot de auto weer recht op de weg staat.
Ik zie het zo voor me... stap voor stap:
1. Je vraagt hem om een oplossing, maar die heeft hij niet. Dat maakt hem alleen maar onzekerder (en jou gefrustreerder). Stop daarmee. Neem de leiding. Zeg niet: "Hoe lossen we dit op?", maar zeg: "Schat, we lopen vast. Ik ga het vanaf nu zo doen, zodat we weer rust krijgen." Dat geeft hem houvast.
2. Jij hebt tijd voor jezelf nodig om niet om te vallen. Hij is doodsbang dat 'tijd voor jezelf' betekent dat je hem verlaat. De truc is om die twee dingen los te koppelen. Als je rust nodig hebt, zeg er dan meteen bij wanneer je terug bent. Zeg: "Ik ben helemaal op. Ik ga nu een uurtje boven liggen om op te laden. Om 16:00 ben ik weer beneden en dan drinken we samen thee." Doordat je een tijd noemt, weet zijn bange brein: ze komt terug. Dat voorkomt dat hij gaat zeuren, appen of manipuleren om contact te forceren.
3. Je zegt dat je hem gaat "sussen" als hij flipt of jaloers doet. Dat is heel lief, maar het werkt niet. Je gaat dan namelijk mee in zijn drama. Als hij jaloers doet over Facebook of boos wordt vanuit angst, ga hem niet proberen te overtuigen ("er is niks aan de hand, echt niet"). Dat is trekken aan een dood paard. Zeg rustig: "Ik zie dat je bang bent of jaloers. Dat is nergens voor nodig, want ik kies voor jou. Maar ik ga me niet verdedigen voor normaal contact." En dan blijf je staan. Niet weglopen (dat maakt hem bang), maar ook niet meegaan in zijn paniek. Gewoon rustig blijven. Als jij niet meewaait met zijn storm, gaat de storm sneller liggen.
Je bent nu even de kartrekker. Dat is zwaar, zeker als je al moe bent. Maar jij bent degene met de tools en het inzicht. Door nu even streng maar duidelijk de leiding te pakken, creëer je de rust die jullie allebei zo hard nodig hebben. Houd vol.
De rolverdeling is natuurlijk uit balans, en daar moeten we het wel even over hebben: Dat voelt misschien oneerlijk, omdat jij al zo hard werkt en moe bent, maar het is wel de enige weg: De oplossing moet op dit moment van jou komen.
Hij kan het nu niet. Hij zit zo diep in zijn angst en onzekerheid dat hij helder nadenken niet trekt. Jij hebt door je therapie en je werk aan jezelf wél meer overzicht. Zie het zo: jullie zitten samen in een auto die slipt. Hij zit met zijn handen voor zijn ogen te gillen van angst. Als jij dan aan hem vraagt "Wat moet ik doen?", raakt hij alleen maar meer in paniek. Jij moet nu even het stuur overnemen, tot de auto weer recht op de weg staat.
Ik zie het zo voor me... stap voor stap:
1. Je vraagt hem om een oplossing, maar die heeft hij niet. Dat maakt hem alleen maar onzekerder (en jou gefrustreerder). Stop daarmee. Neem de leiding. Zeg niet: "Hoe lossen we dit op?", maar zeg: "Schat, we lopen vast. Ik ga het vanaf nu zo doen, zodat we weer rust krijgen." Dat geeft hem houvast.
2. Jij hebt tijd voor jezelf nodig om niet om te vallen. Hij is doodsbang dat 'tijd voor jezelf' betekent dat je hem verlaat. De truc is om die twee dingen los te koppelen. Als je rust nodig hebt, zeg er dan meteen bij wanneer je terug bent. Zeg: "Ik ben helemaal op. Ik ga nu een uurtje boven liggen om op te laden. Om 16:00 ben ik weer beneden en dan drinken we samen thee." Doordat je een tijd noemt, weet zijn bange brein: ze komt terug. Dat voorkomt dat hij gaat zeuren, appen of manipuleren om contact te forceren.
3. Je zegt dat je hem gaat "sussen" als hij flipt of jaloers doet. Dat is heel lief, maar het werkt niet. Je gaat dan namelijk mee in zijn drama. Als hij jaloers doet over Facebook of boos wordt vanuit angst, ga hem niet proberen te overtuigen ("er is niks aan de hand, echt niet"). Dat is trekken aan een dood paard. Zeg rustig: "Ik zie dat je bang bent of jaloers. Dat is nergens voor nodig, want ik kies voor jou. Maar ik ga me niet verdedigen voor normaal contact." En dan blijf je staan. Niet weglopen (dat maakt hem bang), maar ook niet meegaan in zijn paniek. Gewoon rustig blijven. Als jij niet meewaait met zijn storm, gaat de storm sneller liggen.
Je bent nu even de kartrekker. Dat is zwaar, zeker als je al moe bent. Maar jij bent degene met de tools en het inzicht. Door nu even streng maar duidelijk de leiding te pakken, creëer je de rust die jullie allebei zo hard nodig hebben. Houd vol.
Zit jij in een soortgelijke situatie?
Elke situatie is uniek. Krijg persoonlijk advies voor jouw specifieke verhaal.
Stel gratis jouw eigen vraag